{"id":2426,"date":"2022-08-05T08:00:56","date_gmt":"2022-08-05T12:00:56","guid":{"rendered":"https:\/\/www.geest-diagnostiek.org\/blog\/?p=2426"},"modified":"2024-02-01T18:25:12","modified_gmt":"2024-02-01T17:25:12","slug":"oorzaken-van-adhd","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.geest-diagnostiek.org\/blog\/adhd\/oorzaken-van-adhd\/","title":{"rendered":"Oorzaken van ADHD"},"content":{"rendered":"

Het ontdekken van de oorzaken van de ontwikkeling van ADHD heeft wetenschappers vanaf het begin voor veel problemen gesteld. Het is nog steeds niet helemaal mogelijk om met zekerheid te zeggen wat de oorzaak van dit type stoornis is. Dit is gedeeltelijk te wijten aan de complexiteit van de kwestie. ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) is nog steeds een mysterieuze stoornis. In de loop van het onderzoek naar ADHD zijn er veel verschillende hypotheses naar voren gebracht over de oorzaken ervan.<\/p>\n

Oorzaken van ADHD<\/h4>\n

Jarenlang was de overheersende opvatting dat de ontwikkeling van ADHD te wijten was aan verstoorde relaties binnen het gezin van het kind. De oorzaken werden toegeschreven aan fouten van de ouders. Het is nu bekend dat deze benadering van het probleem verkeerd is. Het is waar dat verstoorde gezinsrelaties, moeilijke gezinssituaties, ouderlijke impulsiviteit en een gebrek aan een goed normatief systeem de symptomen kunnen verergeren, maar ze zijn niet de directe oorzaak. Volgens de tweede hypothese voor de ontwikkeling van ADHD was schade aan het hersenweefsel van het kind de belangrijkste en directe oorzaak van deze aandoening. Dankzij de vooruitgang in de medische diagnose is het echter duidelijk geworden dat dit niet de meest voorkomende reden is voor de symptomen die kenmerkend zijn voor het hyperkinetisch syndroom. Wat is dan wel de oorzaak van de ontwikkeling van ADHD? Een aantal onderzoeken heeft geconcludeerd dat aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit in iemands DNA staat geschreven, d.w.z. dat genetische factoren aan de aandoening ten grondslag liggen. Dit betekent dat ADHD van generatie op generatie kan worden doorgegeven. Als de aandoening bij ten minste \u00e9\u00e9n van de ouders van een kind wordt aangetroffen, neemt de kans op dezelfde aandoening bij de peuter toe. De erfelijkheid van ADHD bedraagt ongeveer 50%. Als bij \u00e9\u00e9n kind ADHD<\/a> wordt vastgesteld, hebben broers of zussen bovendien een grotere kans om de aandoening te krijgen (in ongeveer 35% van de gevallen). Om deze reden wordt gezegd dat ADHD familiair voorkomt. Het is al bekend dat de oorzaak van de beschreven stoornis in het menselijk genetisch materiaal ligt. Het is echter nog niet gelukt om het enige gen dat verantwoordelijk is voor deze aandoening te isoleren. Daarom wordt er gezegd dat ADHD een multi-gen erfelijke aandoening is. Dit betekent dat niet \u00e9\u00e9n, maar verschillende genen samen moeten werken om de stoornis te laten optreden. Aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit wordt daarom, in het licht van modern onderzoek, beschouwd als een verzameling genetisch bepaalde eigenschappen. Familiestudies hebben aangetoond dat het risico op ADHD significant (tot wel zeven keer) hoger is in families waar al iemand aan de stoornis lijdt. Ook hebben onderzoeken bij monozygote en dizygote tweelingen de hypothese van een genetische determinant van hyperactiviteit bevestigd.<\/p>\n

Symptomen van ADHD<\/h4>\n

Wat is de relatie tussen het voorkomen van een bepaalde genconfiguratie en de ontwikkeling van ADHD-specifieke symptomen? Er is ontdekt dat genetische factoren die ‘specifiek’ zijn voor ADHD bij mensen met de stoornis ervoor zorgen dat ze een vertraagde ontwikkeling van het zenuwstelsel hebben in vergelijking met gezonde mensen. Meer figuurlijk gesproken werken bij kinderen met ADHD bepaalde gebieden van de hersenen minder effici\u00ebnt dan bij hun leeftijdsgenoten. Dit omvat gebieden zoals de prefrontale cortex, subcorticale structuren, de grote spirakel en het cerebellum. In de jaren 1950 en 1960 werden de oorzaken van ADHD<\/strong> in verband gebracht met microbeschadiging van het centrale zenuwstelsel (CZS) door pathologische factoren tijdens de perinatale periode. Het bleek echter dat microbeschadiging van het CZS in werkelijkheid voorkomt bij een kleine groep kinderen met ADHD, terwijl het ook herkend wordt bij gezonde kinderen. De bron van de veranderingen in informatieverwerking en respons is de verschillende structuur en werking van bepaalde hersenstructuren bij personen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Dit verschil in hersenrijping is het gevolg van veranderingen in het genetisch materiaal. De functie van de frontale kwab is aangetast bij kinderen met ADHD. Dit gebied is verantwoordelijk voor emoties, planning, beoordelingsvermogen, anticiperen op gevolgen en geheugen. Op dit punt is het mogelijk om enigszins te begrijpen wat er gebeurt als dit deel van de hersenen niet goed werkt. Zo’n aandoening kan zich uiten in een verstoring van de emoties van het kind, bijvoorbeeld agressie, oncontroleerbare woede of afgeleid zijn en dingen vergeten. Een ander deel van de hersenen, waarvan de disfunctie ongetwijfeld belangrijk is bij de ontwikkeling van ADHD-symptomen, zijn de zogenaamde basale kernen. Het bovengenoemde deel van de hersenen is verantwoordelijk voor motorische controle, emoties, leren, cognitieve processen (bijv. spraak, geheugen, aandacht, denken). In een dergelijk geval wordt de disfunctie waargenomen als een onvermogen om zich te concentreren, leerproblemen, een soms optredend gebrek aan motorische co\u00f6rdinatie. Het functioneren van de gebieden die verantwoordelijk zijn voor de associatie van visuele en auditieve sensaties kan ook verstoord zijn. De oorzaak van deze afwijkingen is een verzwakking van bepaalde stoffen in de hersenen die verantwoordelijk zijn voor het doorgeven van informatie tussen de verschillende delen van de hersenen. Dit zijn de zogenaamde neurotransmitters dopamine, noradrenaline en (in dit geval minder belangrijk) serotonine.<\/p>\n